De liefde tussen mij en mijn eigen meisje resulteerde in een trouwerij in Huis Sparrendaal te Driebergen-Rijsenburg en een leuk feestje dichtbij Kasteel De Hooge Vuursche. Nog denk ik daar met een goed gevoel aan terug. Onderstaande foto is genomen van ons beiden terwijl wij een mooie Volvo 164 uit 1969 van binnen aan het bekijken waren. Deze 164 is van onze al eerder genoemde vrienden en werd door Christian zonder aarzeling als trouwauto aangeboden. De wagen is er trouwens niet helemaal zonder schade vanaf gekomen…..
Uit B30 Geluiden, november 1997
Tot zover onze Volvo ervaring dachten wij en de jaren gingen voorbij in alle voor- en tegenspoed. Verhuizing na verhuizing en gezinsuitbreiding in de vorm van een wolk van een dochter. Toch zal de term Volvo -Latijns voor “ik rol” zo het schijnt- ons leven echter nog regelmatig kruisen.
Onze vrienden van de 164 lieten ons in de tussentijd geregeld snuffelen aan 245’s, 265’s, 164’s, 850 T5R’s. We bleken niet gevoelig. Ook een verzameling miniatuur waar de liefhebber spontaan van zou flauw vallen mocht niet baten.
Een collega in het zuiden van het land is een grote fan van exclusieve Volvo’s. Hij had er een aantal, knapte ze op vanaf niets, liet mij zelfs een stukje rijden in een mooie 6 cilinder. Ik weet het type niet meer, wel dat we nog een knipperlicht console verloren onderweg ….Het gaf me allemaal niet die kick. Waarschijnlijk was ik immuun voor het Volvo virus.
Bevatte de sneeuw van begin 2004 dan toch een virus?
Tot winter 2003-2004. Daar gebeurde iets, wat ik nog steeds niet verklaren kan. Onze 2e auto moest toch zo langzamerhand vervangen gaan worden, je kunt hem op de foto nog net ontdekken. We zaten zo ondertussen aan een Volvo te denken.
Tijdens de begrafenis van de Oma van mijn vrouw kwamen we een oom tegen. Ik had hem nog niet eerder ontmoet. U herkent de situatie misschien wel. Een op zich trieste gebeurtenis als een begrafenis, maar toch hebben de aanwezigen vaak interessante gesprekken en worden er allerlei afspraken gemaakt die het leven er beter op maken. Zo ook hier. Hoewel ik die oom niet kende was er meteen een klik. Het ‘toeval’ wil dat Karel -zo heet mijn oom- al meer dan dertig jaar in de Volvo’s zit. Ik zei tegen hem dat ik misschien ooit nog wel een mooie Volvo zou kopen. De wederzijdse interesse was gewekt, ondanks een leeftijdsverschil van ongeveer dertig jaar. Op de begrafenis wisselden we ons telefoonnummer en emailadres, met de belofte contact te houden.
Zo begon ik begin 2004 op Internet te zoeken naar 2e hands Volvo’s. Ik dacht dat een mooie stationwagen wel binnen ons bereik zou moeten kunnen liggen. Maar ja, welk type. 945? 745? Dat zijn wel erg grote wagens. En het bekende vlindergevoel gaven deze wagens ook niet. De 855 dan maar? Ook deze gaf ons niet het goede gevoel. “Hoe komen we hier nu uit?” dacht ik bij mezelf. Alles is relatief, en dit zijn natuurlijk luxe problemen.
Karel maar eens bellen. Heel leuk telefoongesprek waar we misschien wel een uur of wat aan de lijn hebben gehangen. Alle typen Volvo’s passeerden de revue, van kattenrug, duett, amazon, gt’s, 142, 164 tot aan 240. Uiteindelijk adviseerde Karel ons de 245. Dat werd dus de focus voor de komende weken. Het maakt het zoeken wel eenvoudig als je je op èèn type concentreert.
Op marktplaats kwam ik veel 245’s tegen van allerlei pluimage en leeftijden. Tot ik ergens de term Super Polar tegenkwam.
Super Polar?
Dat is het. Ik was helemaal verkocht en wilde er morgen een hebben. Wat een wagen! Maar ja, over bereik gesproken. Wat een prijzen worden ervoor gevraagd! Oom Karel heeft goed geholpen met zoeken. Hij mailde alles wat hij tegenkwam. “Je moet geduld hebben” zei hij alsmaar. Geduld, dat had ik nu juist niet. Maar ja wat zijn dagen, weken, maanden nu op een mensenleven als je e.e.a. relativeert.
Uiteindelijk zijn we met de hele familie een keer naar een Super Polar wezen kijken. Maar helaas, het mocht niets worden. Achteraf gezien was dat maar goed ook. Wat blijkt? De Super Polar is geen officiële benaming, en dit type wagen is nooit in Nederland gevoerd. Toch rijden er een aantal rond. Al die wagens worden meestal vanuit Italië naar Nederland geïmporteerd. Dat maakt de situatie er wat eenvoudiger op. Wat een ander kan, dat kan ik ook! Een misschien nog wel goedkoper ook. Maar ja, hoe vind je een auto in een land 1500km verderop?
Nu werk ik voor een groot internationaal bedrijf met vele divisies in het buitenland, zo ook een in Italië. Die Italiaanse divisie staat in Monza, vlakbij Milaan. In een eerder project heb ik eens samengewerkt met ene Marco, die ik heb gevraagd of hij een beetje thuis is met Volvo’s en wellicht contacten heeft met garages uit de buurt die oudere Volvo’s hebben staan. Dat bleek niet het geval. Sterker nog, een auto is voor hem alleen een middel dat hem van A naar B brengt. Hij begreep mijn interesse voor een oude Volvo 245 Super Polar niet, en vroeg zich af waarom ik niet gewoon een golfje in Nederland kocht. Die oude 245’s zijn in Italië niet erg gewild. Ik heb het hem maar niet proberen uit te leggen dat ik er zo gek op ben en met mij nog vele andere Volvo liefhebbers.
Marco gaf me wat web adressen die in Italiё veel gebruikt worden voor het aanbieden van 2e hands auto’s. Dat was ergens eind februari 2004. Vrijwel direct kreeg ik een viertal hits voor Super Polars…..En interessant geprijsd. Tsja, wat nu? Ik ben wel eens in Italië op vakantie geweest, maar mijn Italiaans is nu ook weer niet zo goed. Aan alle 4 de adverteerders een mail geschreven in het Engels. Van een zekere Franco kreeg ik vrijwel dezelfde dag een email terug, met foto’s en in goed Engels gesteld.
Eerste foto van een Super Polar in Italië
Mijn vrouw begon zich intussen ernstige zorgen te maken, daar mijn enthousiasme extreme vormen begon aan te nemen. De wagen zag er op foto’s goed uit, Franco sprak goed Engels, wat niet alledaags is voor Italiaanse begrippen. De prijs was scherp en hij stond in Milaan. Vanaf Utrecht is dat net even meer als 1000km. Wat kon er mis gaan? Alles zat mee. Ik moet bekennen ik zag mijzelf al in het vliegtuig of in de auto zitten op weg naar Milaan, en een Super Polar meenemen op de weg naar huis.
Inmiddels een paar keer gebeld met Franco, die driftig mails bleef sturen met foto’s.
De foto’s bleven maar komen, ik werd steeds enthousiaster
Dit kon ik toch echt niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Mijn vrouw had het opgegeven mij alle beren op de weg te laten inzien. Oom Karel gebeld, en die vond het allemaal prachtig. Hij zei: “Als je gaat, dan ga ik met je mee”. Nou dacht ik. Dat is dan geregeld. Franco gebeld dat ik de 245 zou komen ophalen, en we hadden een deal. Toen ik zei dat ik tussen nu en een maand of drie langs zou komen gaf dat wel een probleem bij Franco. Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar als ik de wagen niet binnen vier weken zou komen halen ging die naar de sloop!!! De wagen stond namelijk al een jaar stil daar hij een bedrijfswagen heeft, en hij wilde niet nog eens een jaar lang wegenbelasting betalen terwijl hij de wagen niet gebruikt. Naar de sloop? Geen sprake van.
Dus toen van alles regelen. Afspraak met Karel, vrij regelen op het werk, verzekeringen, snelwegvignet, sneeuwkettingen, notaris en Hotel zoeken in Milaan. Bovenal, bedenken hoe we de wagen konden meenemen. Papieren van de auto. Het is allemaal niet op te noemen waar je allemaal rekening mee moet houden. Ook nog contact gehad met Ingrid, het secretariaat van het Volvo240-260register, of zij ervaring heeft met een wagen uit het buitenland halen. Dat had zij niet, maar kende wel iemand die dat had gedaan. Die belde mij dezelfde avond nog terug. Fantastisch hè?
Uiteindelijk was het dan zover. Alle voorbereidingen waren klaar en op 11 maart 2004 8:00AM vertokken mijn oom en ik goed voorbereid naar Milaan.
Alles bij ons?
Het zou een prachtige reis worden. Wel was er in Oostenrijk veel sneeuw voorspeld, maar achteraf viel het wel mee. De klik tussen oom Karel en mij werd er alleen maar sterker op. We hebben constant gepraat. Over familie, kinderen, problemen, verwachtingen, ruzies, eigenlijk over van alles.
Oostenrijk
De reis verliep voorspoedig. We hadden eigenlijk niet al te veel stops onderweg. Hadden voldoende proviand bij ons. Alleen af en toe iets hoognodigs doen op de daarvoor aangewezen locaties. Uiteindelijk bereikten we rond 21.00 uur Milaan. Wat een stad. Utrecht is groot, maar Milaan daar kan de provincie Utrecht misschien wel in. Het was dan ook erg zoeken geblazen naar de juiste afslag, het hotelletje stond in een klein plaatsje dicht bij Milaan, welke ik van te voren op Internet had opgezocht. Het regende hard. Het was donker, de wegen waren opgebroken. Dan begint de vermoeidheid toch de kop op te steken. Eindelijk……..
Het ‘hotelletje’, gefotografeerd de volgende ochtend
Een snelle hap, even naar huis bellen en vervolgens lekker naar bed. We hebben geslapen als een blok na zo’n non-stop reis.
De volgende dag fris op en een heel erg lekkere Italiaans espresso gedronken. Franco gebeld dat we goed waren aangekomen, en gevraagd of hij ons voor het hotel wilde komen ophalen. Hetgeen geschiedde. Rond een uur of negen was hij er. Leren jas, vrij klein, wel anders dan ik me had voorgesteld, maar zeer vriendelijk. Alles klopte. We gingen naar een kleine Fiat garage, in een nog kleiner plaatsje in de buurt.
En daar stonden we dan. Oog in oog met de 245 Super Polar uit 1991 na een reis van iets meer dan 1000km.
Ik wist het gelijk, met die auto rij ik terug. Oom Karel was nuchterder, en we gingen een stukje rijden. Formaliteit eigenlijk. Hij reedt prima, en Franco had er van alles aan gedaan. Nieuwe accu, remmen bekeken, er lagen nieuwe banden onder. Olie in orde. Eigenlijk in prima staat om mee terug te rijden. Ook Karel gaf het OK signaal. Prima wagen, ook al deden de stoelverwarming en de airco het niet. Tsja, als een wagen een jaar niet gebruikt is, zal er wel wat gas ontsnapt zijn uit het airco systeem.
Ik waagde de gok, en betaalde Franco de vraagprijs. Na de ACI -de Italiaanse ANWB belast met autopapieren- en de notaris formaliteiten, waren we klaar voor de terugreis. We vertrokken Vrijdagmiddag rond een uur of 12. De terugreis was wat minder leuk dan de heenreis. We reden met twee wagens achter elkaar. Karel reedt in de 245. Hij deed het prima, en kon de VW TDI prima bijhouden. ’s Nachts rond een uur of 2.00 kwamen we weer in de buurt van Utrecht.
Eenmaal terug in Nederland, moest ik de originele kentekenplaten en de auto papieren terugsturen per aangetekende luchtpost, zodat Franco de wagen kon laten uitschrijven in Italië. Leuk dat we elkaar dat vertrouwen gaven. Natuurlijk ben ik eerst even langs een RDW keurstation geweest om de papieren te laten zien en een import keuringsafspraak te maken. Als je trouwens denkt dat in de EU alles eenvoudig en op elkaar afgestemd is dan heb je het mis. De keuring bleek trouwens pas twee maanden later te kunnen plaats vinden! Dat is wel erg lang wachten na al die inspanning. Aan de andere kant gaf me dat voldoende tijd om de wagen in orde te -laten- maken. Er waren wel wat kleine dingen aan te doen.
De 245 Super Polar is met vlag en wimpel door de keuring gekomen en rijdt inmiddels alweer een jaartje rond op Nederlands kenteken. We rijden er bijna dagelijks met heel veel plezier in rond. Op een van de door het Volvo240-260register georganiseerde sleuteldagen, heb ik nog wel even zitten stoeien om de beide stoelverwarmingen te repareren, wat prima is gelukt.
Lol…
De Volvo beviel ons zo goed, dat we eigenlijk een oldtimer erbij wilden met stijl. Ons oog viel daarom op een heuse 164 als model. Het zou er een met carburateurs moeten worden, daar hij op LPG zou gaan rijden. Een lang verhaal, waar ik jullie niet mee wil belasten. Hij kwam uit Noord-Zweden in ieder geval, rijdt inmiddels ook op Nederlands kenteken, met originele blauwe platen en witte letters. LPG erin, en karren maar. Nu zijn er twee lidmaatschappen, het 164 register er ook nog bij. Het moet toch echt niet gekker gaan worden.
De laatste?
Een Volvo 164 B30A automaat, is trouwens een fijne auto om aan te sleutelen. Onlangs de kleppen nog gesteld i.v.m. de LPG inbouw. Natuurlijk samen met Oom Karel!
Terwijl ik dit verhaal zit te typen kunnen we het ons eigenlijk niet voorstellen dat we vòòr maart 2004 geen enkele Volvo in ons bezit hadden, en net een jaar verder het er twee zijn. Je hebt nu eenmaal jong- en laatbloeiers. Ik schaar mij onder de groep die niet direct het hoofd verliest. Maar ja, eenmaal zover dan ben ik ook niet meer te houden. Mijn vrouw moet er wel eens om lachen, soms treuren. Wat doe je eraan?
Voorlopig kunnen de Italiaanse 245 en de Zweedse 164 het prima met elkaar vinden. Ontluikende liefde?